Jest z nami domowy długowłosy rudzielec Manco vel Piękny Marian, zwany zwyczajnie Maniusiem, Mańkiem, często także Stefkiem Burczymuchą (gdy mu coś nie pasuje i musi to wszystkim obwieścić) czy Marianem Peszkiem (gdy zakłopotany obecnością innych kotów przestaje się bawić). Do tego Marian bywa Kotem Schrödingera w wersji Pratchetta: nieraz zdarzało mu się zniknąć w niewielkim pomieszczeniu, z którego nie było możliwości wyjścia, by nagle się cudownie pojawić i patrzeć na nas beztrosko lub, co gorsza, z politowaniem. Przykład fantastycznego radzenia sobie z czasoprzestrzenią!

Jego towarzyszką od najmłodszych lat jest czarna szylkretka rasy Maine Coon, nazywana w domu Imrą (imię to wzięło się ze skeczu kabaretu Mumio - tak absurdalnego jak rysunek na jej pyszczku), oficjalnie zaś - Femaną. Naszych pieszczot łaknie jak wody, ale całą kocią gromadę trzyma w ryzach. To niekwestionowana szefowa naszej drużyny, zdecydowanie nie pozwalająca na zaburzenia w hierarchii. Niech no tylko ktoś spróbuje... Ale zazwyczaj wystarcza groźne spojrzenie Imry i już jest spokój.

Turbodoładowany czarny korek Cecyl (tudzież Cycek) uważa, że przejście prostą drogą jest nudne. Ba! Przebiegnięcie prostą drogą jest nudne! Dlatego urozmaica sobie trasy odbijając się od ścian czy mebli - ot, tak! A że czasem coś na tych meblach stoi, to po takim wyczynie najprawdopodobniej zmienia nie tylko położenie, ale i kształt - zazwyczaj nieodwracalnie. 

Jako ostatnia dołączyła do nas szylkretowa czarna dymna młoda koteczka MCO, przesłodka grubaska Hanuta, która od pierwszego wejrzenia jest po uszy zakochana w Laluniu. Ta rozczulająca istotka, gdy już się na coś skarży - robi to niezwykle cichutko, lecz gdy mruczy - robi to tak głośno, że odgłosy przypominają chrumkanie malutkiej świnki.